Əliabbas Əlimədətoğlu, Azərbaycan Respublikasının əməkdar jurnalisti
...Vaxtaşırı oxuduğum bir qəzetdə dərc olunmuş yazının “ Həbs edilən icra başçılarının övladlarının günahı nə?” sərlövhəsini görəndə istər-istəməz sinirləndim. Bu, nə deməkdir?! Humanistlik, sadəlövhlük, yoxsa məkr? Neçə-neçə oxucuma bu sualla müraciət etdim. Hətta bəziləri heyrətləndilər, qıcıq gətirən yazının hansı qəzetdə getməsi ilə maraqlanaraq səsləndilər ki: “Rüşvətxor icra başçılarının övladları da suçludurlar. O ərköyün balalar şükür eləsinlər ki, vəzifədən uzaqlaşdırılmaqla aradan çıxıblar. Hətta razılıq etməlidirlər ki, iş yoldaşlarının qınağından xilas olublar”.
Məgər övladlar ataları barədə kənar müşahidəçi mövqeyi tutmalıdırlar? Məgər övladlar görmürdülər ki, özlərini yarımpadşah hesab edən ataları dolları necə səxavətlə “cırırlar?”. Baş Prokuror yanında Korrupsiyaya qarşı Mübarizə Baş İdarəsində məsul vəzifə tutan oğullar korrupsiyalaşmış, rüşvətxor, kasıb-kusubun paylarına göz dikən atalarının çirkin hərəkətlərindən xəbərdar deyildilər? Əgər bu iyrənc əməlləri hiss etmirdilərsə, hansı haqla prokurorluqda elə məsul vəzifə tuturdular? Əlbəttə, görürdülər, bilirdilər, lakin göz yumurdular, çünki paylardan onlara da çatırdı. Halbuki belə bəd əməlləri aşkara çıxarıb ifşa etmək onların qanuni borcu idi.
Haşiyə. Bu məqamda rəhmətlik sıravi kolxozçu olmuş atam gözlərimin önündə canlandı. Görəsən, o, yüksək vəzifədə olsaydı və rüşvət üstündə ifşa edilsəydi, mən hansı halətə düşərdim?! Deyə bilmərəm. Lakin onu deyə bilərəm ki, neçə il öncə ayda-ildə bir-iki dəfə gördüyüm çoxsaylı qohumlarımdan biri həmkəndlilərindən rüşvət alırmış. Bir gün eşitdim ki, onu evində qandallayıb aparıblar “Bandatdel”ə. Üzüstə düşərək hönkürdüm, üç gün özümə gələ bilmədim. Adam arasına çıxmağa xəcalət çəkirdim. Axı, bu bizim nəsil üçün böyük biabırçılıq idi. Təəssüf ki, bir neçə həftədən sonra onu lüt-üryan edib, illərdən bəri çırpışdırdığı pulları özünün “metodu” ilə çırpışdıraraq buraxdılar.
Mənə elə gəlir ki, əgər övladlar yolunu azmış atalarının əməllərindən xəcalət çəkərək DTX yoxlamasından əvvəl tutduqları vəzifədən istefa versəydilər, günahlarını yüngülləşdirmiş olardılar. Lakin onlar istefa verə bilməzdilər. Çünki necə deyərlər, xəmirləri haramla yoğrulub, rüşvətxor ailəsində pərvazlanaraq sürətlə irəliləyib ali məktəb bitirərək məsul vəzifələrə layiq görülüblər.
İmişlinin icra başçısı Vilyam Hacıyevin oğlu Məhəmməd Hacıyev,Ağstafanın başçısı Nizaməddin Quliyevin oğlu Ramal Quliyev Baş Prokuror yanında Korrupsiyaya qarşı Mübarizə Baş İdarəsində yüksək vəzifə tutmuşdular. Sual olunur: “Onlar orada işə necə qəbul ediliblər? Uzun illərdir “Dövlət qulluğu haqqında” Qanuna uyğun olaraq Baş Prokurorluqda işə qulluqla bağlı imtahan keçirilir və işə qəbul olunanların sırasında onların adları yoxdur(siyahı var).
Qəribə deyilmi: magistraturanı əla qiymətlərlə, qırmızı diplomla bitirən kasıb balaları illərlə babət bir işə düzələ bilmirlər, amma rüşvətxor icra başçılarının “gül balaları” asanlıqla zirvələrə ucalırlar. Bu məqamda ötən əsrin 60-70-ci illərini xatırlayır və ulu öndərə dönə-dönə rəhmət diləyirəm. Həmin illərdə Azərbaycan KPMK-nın birinci katibi olan Heydər Əliyev yüksək vəzifə tutan məmurların övladlarının universitetin hüquq fakültəsinə qəbulunu yasaq eləmişdi. Beləliklə də kasıb balalarının həmin fakültəyə qəbulu üçün şərait yaranmışdı. Respublika rəhbəri özləri üçün namizədlik, doktorluk dissertasiyaları yazdırmaq istəyən rəhbər işçilər qarşısında belə bir tələb qoymuşdu : “Alim olmaq istəyən tutduğu vəzifədən getməlidir”. Bu, necə də ədalətli tələb idi. Təəssüf ki, müstəqillik illərində həmin tələblər unudulub. Bunun nəticəsidir ki, vaxtilə ali məktəbdə “tramvay altından çıxan” bir üç (kafi) qiymət almaq üçün himayədarlarının kəndarını ağardan şəxslər bu gün elmlər namizədi, nə bilim fəlsəfə doktorudur?!
Səksən yaşında axirət dünyasına qovuşmuş rəhmətlik anam tez-tez övladlarına deyərdi: “Haram tikə ev yandırar. Əsl zəhmət adamı halallıqla dolanmalı, başqasının haqqına göz dikməməlidir”. Harama mürtəkib olanlara Respublika Prezidenti İlham Əliyevin qanadlı ifadələrini xatırladıram: “Kasıbın malına , ərzaq payına göz dikən xaindir! Bunun başqa adı yoxdur. Bu, oğurluq deyil, bu, kiçik cinayət deyil. Heydər Əliyev Fondu tərəfindən göndərilən ərzaq paylarına sahib çıxmaq istəyən vəzifəli şəxslərin hərəkətlərinə nə demək olar? Ancaq xəyanət!”.
