Xocalı şəhər sakini Əliyeva Nailə Pirağa qızının Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev cənablarına etdiyi müraciətini olduğu kimi dərc edirik .
Hörmətli cənab Prezident,
Sizin rəhbərliyiniz altında ölkə vətəndaşlarının, o cümlədən sosial qayğıya daha çox ehtiyacı olan qaçqın və məcburi köçkün soydaşlarımızın rifahının davamlı şəkildə yaxşılaşdırılması istiqamətində atılan addımlar, görülən işlər, Sizin bu sahəyə gündəlik diqqət və qayğınızı özündə əks etdirir. Bu işlərdə Sizə dəstək olaraq, ölkənin Birinci vitse-prezidenti Mehriban xanım Əliyevada yaxından iştirak etməklə bu təbəqədən olan soydaşlarımızın sosial problemlərinin həllini fəaliyyətinin əsas istiqamətlərindən biri kimi bəyan edərək bu sahəyə xüsusi diqqət və qayğı ilə yanaşır.
Cənab Prezident ,
Sizə məlum edirəm ki, mən Əliyeva Nailə Pirağa qızı 18-iyul 1973 cü il tarixində Bakı şəhərində anadan olmuşam. 1991-ci il tarixində Ağdam şəhər sakini Sultanov Rövşən Məhərrəm oğlu ilə rəsmi nigah şəhadətnaməsinə əsasən ailə qurduq. Sonra yaşayış yerimi dəyişərək Ağdam rayonunda həyat yoldaşımın ailəsilə birlikdə yaşadığı mənzilə köçdüm. Həyat yoldaşım dövlət tikinti-təmir sahəsində işlədiyi üçün, iş yerindən Xocalı şəhərinə təyinat aldı və mənimlə birlikdə Xocalı şəhərinə köçdük. Yoldaşım dövlət tərəfindən mənzil ilə təmin edildi və hər ikimiz Xocalı şəhərində rəsmi qeydiyyata alındıq.
Bildiyiniz kimi 1992-ci il fevral ayının iyirmi beşindən - iyirmi altısına keçən gecə erməni qəsbkarları Xocalı şəhərinə hücum edən zaman həyat yoldaşımla birlikdə Xocalıdan təcili çıxmaq məcburiyyətində olduq və həmin gecə Ağdam şəhərinə həyat yoldaşımın ailəsinin yaşadığı mənzilə gəldik. Ana olmaq ərəfəsində olduğum üçün, elə həmin gün ailəm tərəfindən Ağdam rayon xəstəxanasına aparıldım və 26 fevral tarixində qız övladım Sultanova Türkan Rövşən qızı dünyaya gəldi. 1992-ci il fevral ayının iyirmi beşindən - iyirmi altısına keçən gecə, Xocalı-Soyqırımını həyata keçirən həyasız düşmən , torpaqlarımızı işğal edərək irəlilədikcə şəhərlərdən və kəndlərdən dinç sakinlər çıxarılırdı. Bizdə ailəvi olaraq , məcburən Ağdam şəhərindən çıxaraq Bərdə şəhərinə gəldik və həyat yoldaşımın Bərdə şəhərində yaşayan qohumları evində bir gün qaldıq. səhərisi gün Bakı şəhərinə gələrək Qaçqınların və Məcburi Köçkünlərin məskunlaşdırlması üçün aidiyyatı üzrə dövlət idarəsinə müraciət etdik. Nəticədə bizi Bakı şəhəri.,Yasamal rayonunda yerləşən iki saylı yataqxanada məskunlaşdırdılar. Bir müddət sonra Ağdam rayonunda düşmən tərəfindən o zamanlar tam işğal edilməmiş kəndlərdə yaşayan qohumlardan xəbər aldıq ki, Ağdamın Seyidli kəndinə giriş və çıxış hələki tam məhdudlaşdrlmayıb. Bu zaman həyat yoldaşımın qardaşı Sultanov Rafiq və anası Sultanova Firəngiz xanım birlikdə qərarlaşdırdılar ki, Ağdam şəhərinə geri qayıdaraq yaşadıqları kəndi təcili tərk edən zaman, geridə qoyduğları əşyalarını götürüb Bakı şəhərinə geri qayıtsınlar. Lakin ağdam rayonuna qayıdan zaman, yaşadıqları kəntdə özlərinə aid mənzilin girişində düşmən tərəfindən hiyləgərcəsinə torpağa basdırılımış minaya düşərək həyatlarını itirdilər. Bu hadisədən qısa bir müddət sonra yoldaşımın atası Sultanov Məhərrəm Əhməd oğlu yaşadıqları faciyəyə dözməyərək ürək tutmasından dünyasını dəyişdi. Həyat yoldaşım R.Sultanov qısa bir müddət ərizində ailəsinin 3 üzvünü itirməsindən sonra psixoloji xəstəliyə düçar oldu. Qeyd etdiyim xəstəlik səbəbindən həyat yoldaşım ailəsinə laqeyd yanaşmağa başladı. Bu gedişat üzrə ailəmizin durumu acınacaqlı vəziyyətə düşdü. Lakin bu baş verənlərə, evdə hökm sürən aclıq və səfalətə R.Sultanov əhəmiyyət verməyərək görməzdən gəlirdi. Artıq R.Sultanovun hərəkətləri dözülməz həddə çatmışdı. R.Sultanovun 2009-cu ildə məndən xəbərsiz müvəqqəti məskunlaşdığımız (iki otaqlı yataqxanadakı mənzili) bizə məlum olmayan gizli sövdələşmə ilə Südabə adlı bir xanıma satması hadisəsi rəsmi olaraq boşanmamıza səbəb oldu. Nəticədə nigahın pozulması haqqında şəhadətnaməyə əsasən 10 noyabr 2009-cu il tarixində boşanaraq ayrıldıq. Ayrıldıqdan sonra az yaşlı qızımla yaşamaq üçün kirayə mənzilə köçdük. Hazırda kirayədə yaşayıram. Övladımı şərəflə böyüdərək ona təhsil vermək və dövlətimə laiqli vətəndaş etmək üçün uzun illər daiə işləmişəm. Hazırda qızım ailə həyatı qurmuşdur və məndən ayrı öz ailəsi ilə yaşayır. İşlədiyim müddət ərizində əlavə olaraq ailəmi saxlamağıma dayaq olan məcburi köçkünlər üçün ayrılmış müavinətdən yararlanmışıq. Lakin son səkkiz ilə yaxındır ki, məcburi köçkünlər üçün ayrılmış dövlət müavinətindən məhrum edilmişəm. Aidiyyatı təşkilatlara bu barədə dəfələrlə müraciət etdim. Lakin etdiyim müraciətlərim cavabsız qaldı. Mənim bildiyim qədər etdiyim müraciətlərin cavabsiz qalmağının səbəbini aidiyyatı təşkilatların işə səriştəsiz və laqeyit yanaşmasında görürəm. Hal-hazırda səhhətim səbəbindən işləyə bilmirəm, yaşadığım mənzilin icarə haqqını ödəməkdə çətinlik çəkirəm.
Cənab Prezident,
yuxarıda qeyd edilənləri nəzərə alaraq ailəmizə səbəbsiz və əsassız edilən haqsızlığın aradan qaldırılması və məcburi köçkünlər üçün ayrılmış dövlət müavinətimizin bərpa olunması barədə göstəriş verməyinizi Sizdən ailəmiz adından xahiş edirik.
Hörmətlə, Əliyeva Nailə Pirağa qızı.
